eskimeden yıpranan sayfalara sahibim ben,ne yırtıp atabiliyorum,ne de es geçebiliyorum ,iki ucu boklu deynek gibi neresinden tutup kitabımı açıcağımı bilmyorum.ne yapıcağını bilememek,kendini çok yalnız,kimsesiz hissetmek çok zormuş,şimdi oturdum öz muhakeme yapıyorum ,etrafıma bakıyorum.. çok insan kaybettim. hiç mi suçum yoktu? evet bnmde suçlarım oldu ,yanlışlarımda ,benciliklerimde.ama hiç bir zaman onları kaybetmeyi göze almadım, onlarsa giderken dönüp bakmadılar bile ...şimdi geriye sadce bir kişi kaldı o da giderse diye çok korkuyorum .bunun için o gitmeden ben gidiyorum . hoşçakal .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder