tam 24 saattir kafa yoruyorum sana bir yerlerden anlamaya çalısıyorum ama haklı bi sebep bulamıyorum.bundan 1 hafta önce annen ve baban hayatlarında ilk kez gördükleri birine o kendini çok dağıtır ona sahip çık diyebiliyorsa huzursuzlar demektir,tedirginler demektir.onlar sabahtan akşama kadar sana daha kaliteli yaşam sunmak için çalışırlarken ,sen kaliteyi başka yollarda arıyorsan ben senin olgunluğundan şüphe ederim.baban o çok istediğin cello yu alma planları kurarken ve bana sorarken neyin ne olduğunu sen cebindeki paranı anlık zevklerin anlık mutlulukların işin harcayabiliyosan ben senin mantığından şüphe ederim .bana senin sandığın gibi bi durum değil  derken gözlerimin içine bakabiliyorsan senin samimiyetinden şüphe eder kendimi salak yerine konulmuş hissederim .herşeyi anlayamaya çalışırım bazen anlarım bazen anlamış gibi de yaparım senin dediğin gibi uyanık olmaya çalısırım ama bu konuda anlayamam ,anlamdıramam ve yakıştıramam sana anlık bir mutluluğu .benim mantelitem algılamaz bu durumu .
    umarım gene girer ve yazdıklarımı okumuş olursun çünkü sana bu konuda tek bir kelime bile etmiceğim sadece buraya yazarak kendimi rahtlatıyorum .bir de hani daha önce hep derdin ya en çokta seni üzdüğümde üzülüyorum diye şimdi gene çok üzdün beni . daha kaliteli yaşamını temenni ediyorum artık .o her zaman omzunda hissettiğin ''destek'' sembolü elim var ya artık o el arada omzundan kalkabilir.benim gözümde mutsuz ,kimsesiz,çaresiz ,yalnız  zavallılar yapar senin yaptıklarını ..biliyorum sen öyle değilsin peki neden diye soruyorum ? öfkem artmasın diye çocuk diye cevaplıyorum.bunları yazıp noktayı koyduktan sonra senin için kafa yormayı ve üzülmeyi de bırakıcağım.bu senin seçtiğin bir yol.