ayrılığın telaşı ağır gelicek gibi

şimdiden bir telaş aldı ruhumu.nasıl yani bitiyor mu diyorum kendikendime.peki nasıl bırakıcam ben sofya'yı.sokaklarını.hatta komik ama o pis kokan 413 ü bile özleyebilirim.he bir de 280 var,ne yani ben bir daha onunla tıkış tepiş bir şekilde okula gidemicek miyim.4yıldır yaşadığım evimi nasıl bırakırım ki ? bazen anlamadan insanların suratına bakmayıda özleyebilirim mesela,belkide anlaşamamayı isteyeceğim buralara dönünce .en zoruda özgürce dolaştığımız ışıklı yollar olucak belkide .sonra ne biliyim dostlar var ,onlarla sabahlara kadar kahkahalar atarken uyuya kalamıcakmıyız biz yani.ya da çilingir sofraları kurup bütün gece sohbetin dibini şişeyle birlikte göremicekmiyiz yani artık.demişlerdi de inanmamıştım.güya senin havanı,suyunu tadan bırakamazmış seni.şimdiden özledim seni sofya.ilk geldiğim gün seni terketmek istemiştim ,şimdi son gün bile olmadan ayrılığın telaşı sardı beni.sana gelmek zordu,fakat gitmek daha da zor olucak sanırım.