yağmur damlaları gökyüzünden yeryüzüne hareket ederken çıkan sesleri dinliyordu yorgun kız.düşünüyordu, yağmurun altında ıslandığı günleri kumral adamla.onlar yağmurda ıslanır ,elleri birbirine kenetli ,hızlı adımlarla eve giderlerdi.bu öykünün kahramanı olan kız sevmezdi ıslanmayı aslında.fakat keyif alırdı kumral adamla ıslanabilmekten bile.
günlerden bir gün kumral adam aniden,ıssızca,usulca gitti.nedenini bilmiyordu kahraman kız.defalarda ''neden'' dedi.onu asıl korkutan duyamayacağı cevaplar olmuştu.her nedeninin arkasından bir çünkü ,her çünkünün arkasından bir neden geliyordu.sonu olmayan uçsuz bucaksız bir değirmen gibi.
kumral adam gideli 7 ay olmuştu bugün.kız bu süre içerisinde bazen kahkahalarının arkasına saklanır,bazen maskelerini düşürür hıçkırarak ağlar,bazen hırçınlaşır,bazen ise sanki yokuş gibi davranırdı.
kim bilir ,yorgun kız belki de hala yağmurun altında bekliyordur kumral adamı.