yere kadar, uzun tahta çerçeveli bir evdi.küçük yuvarlak bir sehpa üzerinde dumanıyla kokusu yayılıyordu kahvenin.hava soğuktu,dışarıda kar yağıyordu.en büyük zevkiydi sallanan koltuğunda oturup kendi hikayesini beyaz kağıda dökmek.keman sesi geliyordu ince ince kulağına.kahvesinden aldığı her yudumda dışarıyı izliyordu.çınar ağacının üzerine konmuş pamuklara bakıp gülümsüyor,iç çekiyor ve devam ediyordu yazmaya.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder